Week 52

Geplaatst op: 28 december 2012Categorie: Deze week

Week 52

Snowy neemt het niet zo nauw

 

Op 20 december kwam er bij ons een melding binnen van een eigenaresse van een kat.
Ze had onze hulp nodig. Ze was haar kat kwijt geweest en was in de straat naar het beestje gaan zoeken. Daarbij riep ze steeds de kat bij zijn naam.
Na verloop van tijd hoorde ze haar kat miauwen en ging ze op het geluid af.
Toen vond ze haar kat en tot haar verbazing zag ze dat hij klem zat.

Okko en Hendrikus hadden autodienst en vertrokken naar Engelbert.
Ter plaatse zagen ook zij dat de kat klem zat tussen twee garageboxen in. De afstand tussen de buitenmuren betrof ruim 10 cm.

 

 

Okko en Hendrikus zijn het dak van het schuurtje op gegaan en hebben geprobeerd om met de vangstok de kat achteruit te laten lopen. De muren liepen conisch (geleidelijk toenemend) waardoor de kat wel achteruit kon, maar niet meer vooruit. Maar nu hij al zo ver was gekomen, kon de kat uit zichzelf niet meer achteruit omdat hij klem was komen te zitten.

Toen hebben ze vanaf het dak een deken laten zakken, in de hoop dat de kat zich met de voorpootjes in de deken vast zou houden, zodat ze de kat heel langzaam omhoog, achteruit zouden kunnen trekken.

Toen dit ook niet lukte hebben ze van de buurman een ladder kunnen lenen die ze voor de kat plaatsten. Ze probeerden op die manier de kat achteruit te laten lopen. Ook dit lukte niet.
Na van alles geprobeerd te hebben hadden ze besloten dat er maar een gat in de muur van de garage van de eigenaresse moest komen.
De eigenaresse van de kat kwam met het idee om haar zoon te bellen met de vraag of hij een flex had. De zoon gaf aan dat hij een flex had en zou zo snel mogelijk komen. Enige tijd later kwam hij er aan met een benzine steenflex. Eerst hebben ze de vangstok, tussen de twee muren in, voorzichtig op de kat gelegd om precies te bepalen wat de afstand was.
De vangstok werd vervolgens in de garage tegen de muur gelegd en er werd een gat gemaakt. Toen het gat er eindelijk zat, konden ze de kat zien zitten. Het heeft vanaf dat moment bijna een half uur geduurd voor ze hem te pakken konden krijgen. Okko ging met z`n arm door het gat heen en kon de kat aaien. Hij probeerde de kat bij zijn nekvel beet te pakken, maar hij kon geen brede vuist maken omdat de afstand tussen de muren te smal was.

Om toch grip op de kat te krijgen moest Okko met duim en wijsvinger de kat bij zijn nekvel pakken en geleidelijk aan naar zich toe schuiven. Dat was natuurlijk niet ongevoelig, dus begon Snowy uit protest wat te bijten en te krabben. Voorzichtig legde Okko zijn hand en vervolgens zijn hele arm onder de buik van de kat. Hij kon hem steeds verder naar voren schuiven. Toen hij eindelijk ter hoogte van het gat was kon hij hem goed bij zijn nekvel pakken en hem zo door het gat naar binnen halen.
Toen Okko hem optilde begon Snowy meteen te spinnen.
Hendrikus en Okko bekeken de kat goed of hij geen grote verwondingen had en dat viel gelukkig mee. Het was achteraf gezien maar goed dat het een ietwat dikkere kat was. Was dat niet het geval geweest dan was hij met de heupbotjes vast komen te zitten en dat was behoorlijk pijnlijk geweest.
Hij overhandigde Snowy aan de blije eigenaar die gelijk met hem naar binnen liep.
Bij binnenkomst begon Snowy meteen te eten.

 

 

Marian